فکر کردن، آهسته و با هم.

قطعهٔ «Condolence» (تسلیت) یکی از احساسی‌ترین و کلیدی‌ترین آثار بنجامین کلمنتاین در آلبوم برندهٔ جایزهٔ مرکوری او، یعنی «حداقل برای الان» (At Least for Now) است. این ترانه بازتابی عمیق از دوران سخت زندگی اوست؛ زمانی که به عنوان یک جوان در متروها و خیابان‌های پاریس موسیقی می‌نواخت تا زندگی خود را بگذراند. کلمنتاین در این اثر، با صدای تنور قدرتمند و تکنیک دراماتیک پیانونوازی‌اش، روایتی از پیروزی بر تاریکی‌های درون ارائه می‌دهد. او در ترجیع‌بند آهنگ با جسارت و اطمینان می‌خواند: «من به ترس تسلیت می‌گویم، من به ناامنی‌ها تسلیت می‌گویم». این عبارت، نشان‌دهندهٔ تغییر زاویهٔ دید اوست؛ او دیگر تسلیم شرایط نیست، بلکه پایان دوران ضعف و ترس خود را اعلام می‌کند. این موسیقی تنها یک ترانهٔ پاپ آوانگارد نیست، بلکه بیانیهٔ استقلال روحی هنرمندی است که با تکیه بر استعداد خالص خود و تبدیل دردهایش به هنر، مسیر موفقیت را هموار کرد.