Comfortably Numb

دربارهٔ این اپیزود

Comfortably Numb By Pink Floyd

«Comfortably Numb» بیشتر از اینکه درباره‌ی بی‌حسی باشد، درباره‌ی لحظه‌ای‌ست که آدم دیگر مطمئن نیست چیزی که از درونش باقی مانده، واقعاً متعلق به خودش است. قطعه با یک مکالمه شروع می‌شود؛ صدایی که مدام می‌پرسد حالت چطور است، اما پاسخ‌ها انگار از فاصله‌ای بسیار دور می‌آیند. بعد موسیقی آرام‌آرام مرز میان واقعیت و خاطره را محو می‌کند. بخش‌های آرام، حالتی شبیه تب و هذیان دارند؛ و گیتارها بعدتر چیزی را فریاد نمی‌زنند، بلکه آن چیزی را می‌گویند که شخصیت دیگر توان گفتنش را ندارد. نکته‌ی عجیب قطعه این است که رهایی و فروپاشی در آن تقریباً یک شکل دارند. هرچه موسیقی زیباتر و بازتر می‌شود، شخصیت هم بیشتر از خودش فاصله می‌گیرد. در پایان، گیتار انگار از جایی دور به ما نگاه می‌کند؛ نه مثل یک نجات، بلکه مثل آخرین تصویری که قبل از محو شدن در ذهن باقی می‌ماند. «Comfortably Numb» صدای خاموش شدن نیست؛ صدای تبدیل شدنِ خاموشی به یک مکان امن است.

در این گفتگو